Και το όνομα αυτής…Μιράντα!

pexels-photo-745988.jpeg

Τελικά έφτιαξα εκείνο το υπέροχο και συνάμα πανεύκολο ψωμάκι με μπέικον της αγαπημένης φίλης μου Μαρίας ( θα βρείτε τη συνταγή στο itchyspoon.wordpress.com) ! Με την πρώτη δαγκωματιά θυμήθηκα το ψωμάκι που ζύμωνε η μητέρα μου… Η παιδική μου ηλικία  ήταν εκείνη την περίοδο όπου είχαν ανακαλύψει πόσο κακό μας κάνει ο αμίαντος … Ναι είμαι αρκετά μεγάλη!

Τότε ταυτόχρονα ταυτοποιήθηκε ότι ο αμίαντος χρησιμοποιούνταν στο σκυρόδεμα των κτιρίων , κυρίως στις στέγες και σε ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις . Με το φόβο του αμιάντου, οι γονείς μου αποφασίζουν να παρασκευάζουμε το ψωμί της ημέρας μόνοι μας . Αργότερα με την έκρηξη του Τσερνόμπιλ ισχυροποιήθηκε η άποψη πως « ό,τι μπορούμε να φτιάξουμε μόνοι μας , είναι υγειινό και πολύ πιο νόστιμο». Αγοράζαμε με τα τσουβάλια το αλεύρι σε χονδρική τιμή και το ζύμωμα καθώς και η μυρωδιά από το προζύμι είχε γίνει η χαρακτηριστική μυρωδιά του σπιτιού μας. Αν και ανακατευόμουν πάντα μέσα στην κουζίνα, ουδέποτε είδα τη μητέρα μου να «πιάνει» προζύμι ,όπως λέγεται, προφανώς το κρατούσε καλά κρυμμένο από τον φόβο της πως εξαιτίας της περιέργειάς μου δε θα το άφηνα σε ησυχία. Και όπως είναι γνωστό το προζύμι πρέπει να το αφήνεις ήσυχο!!! Ίσως βέβαια να είχε κι έναν άλλο φόβο ότι μπορεί και να το έτρωγα καθώς όλα τα πιτσιρίκια τρελαίνονται να τρώνε ωμές ζύμες. Όλοι έχουμε φάει ωμή ζύμη κέικ  , μακαρόνια …. Τα παιδάκια μου τρώνε πέρα από αυτά που προανέφερα κάθε ζύμη ωμή με αγαπημένη αυτή της πίτσας και του ωμού τραχανά.

Έτσι λοιπόν για να μην το πειράξω και πειραματιστώ και με το προζύμι ,ήταν πάντοτε εξαφανισμένο ή καλά κρυμμένο , στην ησυχία του . Ξέρεται εκείνο το πείραγμα , που όσοι έχετε παιδιά καταλαβαίνετε: «Μαμά τι είναι αυτό;» « Γιατί το έχεις εδώ; Τι κάνει;». Και το κρατάει στα χέρια του και το ταρακουνά τόσο δυνατά θαρρώντας  πως θα το ξυπνήσει να παίξουνε… Εσένα σε πιάνει μια μικρή υστερία , καθότι σκεπτόμενος άνθρωπος και το αφαιρείς ήρεμα από τα μικρά σκανταλιάρικα χεράκια του και συνεχίζεις με ψυχραιμία  την εξήγηση, όσο μπορείς: «Αυτό είναι της μαμάς, δεν είναι για παιδάκια. Σε ευχαριστώ που μου το έδωσες γιατί για να γίνει αυτό που θέλω θα πρέπει να τρώει καλά και να κοιμάται στα ζεστά για αρκετές ημέρες.»

Έτσι ανακαλύψαμε με τα παιδιά πως έχουμε ένα pet στην κουζίνα μας! Το φροντίζουμε καθημερινά , το ταϊζουμε και το βλέπουμε να μεγαλώνει. Κι αν ξεχάσω την καθημερινή  φροντίδα της Μιράντας όπως την ονομάσαμε, με μαλώνουν οι μικροί βοηθοί μου. Για να μην μακρηγορήσω άλλο, το βρήκα πολύ ενδιαφέρον να φτιάξω το δικό μου προζύμι και να το χρησιμοποιώ σε όλες μου τις ζύμες. Γίνεται πολύ εύκολα , χωρίς κόπο, με οποιοδήποτε αλεύρι και νερό. Και τα δύο πάντα υπάρχουν σε μία κουζίνα.

Συνταγές για προζύμι

  • Αλεύρι της αρεσκείας μας, καλύτερα κάποιο σκληρό ή ολικής ή σταρένιο (παρασκευάζει πιο αφράτη ζύμη και πιο τραγανή)
  • Νερό , όχι από τη βρύση γιατί έχει χλώριο και δεν βοηθά στην ανάπτυξη της καλλιέργειας των μυκήτων μας .Καλύτερα εμφιαλωμένο. Αν είναι και αγιασμός λένε πως γίνεται καλύτερο, θα γίνει πιο αρωματικό το παρασκεύασμά μας και πιο γρήγορα. Αν δεν έχουμε αγιασμό, δεν πειράζει . Αν θέλουμε να το αρωματίσουμε μπορούμε στο νερό που θα χρησιμοποιήσουμε να εμβαπτίσουμε λίγο βασιλικό. Δύσκολη η εύρεσή του τέτοια εποχή βέβαια ,αλλά μπορείτε να αρωματίσεται το νερό ακόμη και με τις φλούδες και τα κουκούτσια κάποιου πράσινου μήλου ή ακόμη και με πορτοκάλι ή λεμόνι. Υπάρχει συνταγή στην Ελλάδα ακόμη και με ρεβίθια . Δηλ βάζουμε μερικά χοντρό-κοπανισμένα ρεβίθια μέσα σε χλιαρό νερό και τα αφήνουμε για δύο μέρες . Φουσκώνουν και αρχίζει να αφρίζει οπότε σουρώνουμε . Το υγρό που πήραμε το ανακατεύουμε με αλεύρι.

Η διαδικασία είναι πολύ απλή. Ανακατεύουμε το ζεστό νερό ή υγρό (~40οC ) με το αλεύρι και σχηματίζουμε ένα αραιό ζυμάρι ή έναν σφιχτό χυλό. Η ποσότητα του νερού πρέπει να είναι λίγο λιγότερη από το αλεύρι. Δηλ. αν βάλουμε μια κούπα αλεύρι θα πρέπει να βάλουμε γύρω στα ¾ της κούπας νερό. Πρέπει να είναι αρκετά ζεστό το νερό για να γίνει πιο γρήγορα η  αντίδραση προς τη ζύμωση. Το τοποθετούμε σκεπασμένο σε ένα ζεστό σημείο στην κουζίνα μας , όπου η θερμοκρασία διατηρείται γύρω στους 20ο C και άνω. Δεν το πειράζουμε για τις επόμενες μέρες και θα δούμε ότι κάποια στιγμή θα φουσκώσει και θα βγάλει φουσκάλες. Αυτό οφείλεται στον ζαχαρομύκητα που ενεργοποιήθηκε και εκλύει CO2 και αλκοόλη. Τότε ακριβώς πρέπει να ταϊσουμε το καινούριο «μωράκι» μας. Ρίχνουμε την μισή ποσότητα αλευριού από αυτή που χρησιμοποιήσαμε για την αρχική παρασκευή και λίγο λιγότερο από τη μισή ποσότητα νερού από την αρχική. Δηλ. για μια κούπα αλεύρι και ¾ της κούπας νερό, ρίχνουμε μισή κούπα αλεύρι και λίγο λιγότερο από μισή κούπα χλιαρό νερό. Το νερό μας κατά το τάισμα δεν χρειάζεται να είναι αρωματισμένο. Επίσης το δοχείο όπου φυλάμε το προζυμάκι μας πρέπει να έχει το διπλάσιο όγκο από αυτό και να μην είναι ερμητικά κλειστό. Έτσι ο λακτοβάκυλος που αναπτύσσεται μέσα μετά από την επανάληψη του ταϊσματός του για τις επόμενες 3 ή 4ημέρες θα έχει ολοκληρώσει την ανάπτυξή του, όταν το προζύμι μας αρχίζει να έχει εκείνη τη χαρακτηριστική ξινή μυρωδιά. Αυτό οφείλεται στα οξέα που παράγονται ταυτόχρονα όπως είναι το γαλακτικό και το οξικό κ.α..

Η αλκοόλη , το CO2 και τα οξέα παίζουν σημαντικό ρόλο για την διατήρηση και συντήρηση του προζυμιού αλλά και του ζυμαριού που θα φτιάξουμε με αυτό, γιατί εμποδίζουν την ανάπτυξη ανεπιθύμητων μικροοργανισμών κατά τη διάρκεια της ζύμωσης . Επίσης φροντίζουν το ψωμί να διατηρηθεί για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα μετά το ψήσιμο αφράτο και τραγανό. Αυτό ακριβώς είναι και το πλεονέκτημα του προζυμιού έναντι στην βιομηχανοποιημένη μαγιά. Μπορεί η μαγιά να είναι μια πολύ εύκολη και γρήγορη λύση αλλά το αποτέλεσμα του ζυμαριού που δίνει είναι μέτριο, χωρίς αρώματα και χωρίς τον ίδιο όγκο. Το προζύμι που δεν χρησιμοποιήσαμε το συντηρούμε στο ψυγείο. Εγώ προτείνω την κατάψυξη καλύτερα αφού θα το χρειαστούμε πολλές μέρες αργότερα.

Για να το ξαναχρησιμοποιήσουμε πρέπει να αποψύξουμε από το προηγούμενο βράδυ και να το αφήσουμε πάλι στα ζεστά, αφού το ταϊσουμε με το αλεύρι. Ξεπαγώνουμε πάντα το 1/3 προζυμιού από την ποσότητα του αλευριού που θα χρησιμοποιήσουμε. Δηλ. για 1kg αλεύρι βάζουμε 330gr προζύμι. Αρχίστε να πειραματίζεστε γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα ζωντανό οργανισμό και φυσικά με τη δική του προσωπικότητα… Η παρασκευή του προζυμιού είναι τελείως εμπειρική . Οι συνταγές που παρέθεσα καθώς και αυτές που θα βρείτε δεν μπορούν να αποτελέσουν κανόνα και για αυτό το λόγω σπανίως χρησιμοποιείτε σε μεγάλες παραγωγές π.χ σε φούρνους ή σε βιομηχανοποιημένες ζύμες. Τα αποτελέσματα δεν είναι πάντα τα ίδια , αλλά αυτό είναι και το ενδιαφέρον σ’ αυτή την παρασκευή ειδικά για έναν άνθρωπο σαν εμένα που βαριέται πολύ εύκολα και δεν του αρέσει να ακολουθεί κανόνες κατά γράμμα.

Υπάρχει και η αρχή της παράδοσης βέβαια ,που εγώ παρέκαμψα , ότι γίνεται με τον αγιασμό την 14η του Σεπτέμβρη και αν δεν κάνω λάθος και με τον Αγιασμό της μεγάλης Πέμπτης . Η παράδοση εγγυάται σίγουρα αποτελέσματα αυτές τις μέρες … Αρκεί να είναι σε ένα πολύ ζεστό σημείο του σπιτιού σκεπασμένο πολύ καλά , έστω και με κουβέρτα μάλλινη.  Μην σας κάνει εντύπωση ο σακχαρομύκητας αναπτύσσεται πιο γρήγορα κοντά στους 40ο C . Για το λόγω αυτό κάποιοι το «πιάνουν» καλοκαίρι. Βέβαια ίσως αργήσει λίγο περισσότερο το χειμώνα , αλλά θα γίνει. Η παρασκευή του προζυμιού, ίσως σας φανεί πολύ ενδιαφέρουσα για τις ζύμες σας. Εγώ προτίμησα την εξής συνταγή για προζύμι:

Έβρασα νερό βρύσης για 5sec ώστε ν’ αποστειρωθεί και μέσα σ’ αυτό έλιωσα μια κουταλιά του γλυκού μέλι καστανιάς ( μ’ αρέσει το λίγο πικρό μέλι με το σκούρο χρώμα που μυρίζει δάσος ) . Μέσα σε ένα μεγάλο μπόλ έβαλα μια κούπα σκληρό αλεύρι και έριξα τα τρία τέταρτα της κούπας με το υγρό που προανέφερα. Το σκέπασα με μια μεγάλη πετσέτα κουζίνας και κάθε μέρα το τάϊζα με λίγο νεράκι αποστειρωμένο και τη μισή κούπα αλεύρι και σε 4-5 ημέρες είχα εκείνο το μυρωδάτο αποτέλεσμα του ξινίσματος. Αν τυχόν και σας αλλάξει χρώμα και μυρίζει άσχημα το ξίνισμα ,σας έχει χαλάσει και πρέπει να το πετάξετε

.20171205_09295820171208_09531320171209_232959

Και ξεκινάμε από την αρχή το πείραμα παραγωγής ζυμομυκήτων στην κουζίνα… Μπορεί να σας φαντάζει μπελαλίδικο αλλά είναι απλό και χρειάζεται σίγουρα λίγο από τον καθημερινό σας  χρόνο και λίγη φροντίδα και στοργή ,όπως κάθε τι ζωντανό γύρω σας! Καλά παιχνιδίσματα στην κουζίνα σας εύχομαι !

 

 

Advertisements

Πίτες Vol. 1.: Περί ορέξεως …κολοκυθόπιτα!

20180117_090807

Σαν ήμουνα παιδί ,όλο και ανακατευόμουνα με τις δουλειές της μητέρας μου. Και που με έχανες που με έβρισκες , στην κουζίνα να περιμένω την επόμενη κίνησή της. Η κουζίνα για μένα είναι το πιο αγαπημένο δωμάτιο του σπιτιού πάντα έβρισκα εκεί κάτι να φάω ,με  κάτι να παίξω και κάτι να μάθω. Φανταστικά πράγματα , χρώματα , αρώματα και ζεστασιά για ένα παιδί.

Θυμάμαι πως κάθε Τετάρτη είχε την εβδομαδιαία λαϊκή στη γειτονιά μου και η μητέρα μου γέμιζε το καρότσι με όλα τα φρούτα και χόρτα της εποχής οπότε καταλαβαίνετε οτι ήταν και η μέρα της πίτας στο σπίτι. Η μητέρα μου έφτιαχνε καμιά 25αριά φύλλα και γέμιζε τρία ταψιά με πίτες και στο τηγάνι η άλλη αγαπημένη γυναίκα του σπιτιού , η γιαγιά μου η οποία είχε φροντίσει πριν γυρίσει η μητέρα μου να ετοιμάσει το ζυμαράκι για τα φύλλα.

Συνταγή της ζύμης για περίπου 15 φύλλα χωριάτικα:

  • 500-600gr αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • Νερό όσο πάρει
  • Λίγο αλάτι
  • Λίγο ξύδι
  • Λίγο λάδι   

Ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί μέχρι να σχηματιστεί ένα μαλακό ζυμαράκι. Το ξύδι χρειάζεται για να φτιάξουμε τραγανά φύλλα. Επίσης προσθέτουμε αλάτι όσο θέλουμε.

Με έχριζε λοιπόν η γιαγιά βοηθό και υπεύθυνη να προσέχω τα μαλακά μπαλάκια από ζυμάρι μην ξεραθούν, οπότε όλο και έριχνα κλεφτές ματιές κάτω από τη νοτισμένη πετσέτα .Τα σκεπάζουμε με μια βρεγμένη και πολύ καλά στημένη πετσέτα για να μην ξεραθούν . Τα έβγαζα με τη σειρά αφού πρώτα τα μετρούσα , μην τυχόν και είχε δραπετεύσει κανένα, και τα ξανά-μαλάκωνα πλάθοντάς τα. Νομίζω πως  το ζυμάρι είναι η ιδανικότερη πλαστελίνη για τα παιδιά γιατί δεν έχει πρόσθετα χρώματα , ούτε αρώματα, και γενικότερα καμία τοξική προσθήκη.

Οι κλασικές γεύσεις ήταν η τυρόπιτα και η σπανακόπιτα και η τρίτη πίτα που συμπλήρωνε το γεύμα ως επιδόρπιο, η γαλατόπιτα. Όταν περίσσευαν φύλλα από τη φούρια του πλάστη, η γιαγιάκα μου μας τηγάνιζε τυροπιτάκια τρίγωνα κι εγώ όλο χαρά προετοίμαζα τα τριγωνάκια που βουτούσαν στο τηγάνι. Βλέπεται στην  εποχή μου δεν υπήρχε παιδικός σταθμός και το σπίτι ήταν ο παιδότοπος μας, με κανόνες φυσικά, και η μάθηση προέκυπτε από την ρουτίνα των οικιακών εργασιών.

Ο πλάστης που χρησιμοποιούσε η μητέρα μου ήταν μια ξύλινη μακριά βέργα ,γύρω στα 90cm. Πασπάλιζε το τραπέζι με το μίγμα από αλεύρι και νισεστέ ,και το πρώτο μπαλάκι έβγαινε από την κρυψώνα του. Έβαζε και νισεστέ για να ανοίγουν ευκολότερα τα φύλλα γιατί το αμυλούχο αυτό αλεύρι έκανε τον πλάστη να γλιστρά και να μην κολλά στο ζυμάρι. Και έφταναν τα φύλλα να έχουν μια διάμετρο 60cm -70cm και σχεδόν έβλεπες από μέσα από αυτή τη γάζα. Τα άπλωνε πάνω σε ένα μεγάλο τραπεζομάντηλο και τα σκέπαζε με ένα άλλο από πάνω, καθώς και τα δύο ήταν επίσης πασπαλισμένα με αλεύρι( Κι αυτή η διαδικασία γινόταν για να μην ξεραίνονται). Έτσι τα τοποθετούσε σε τέτοια διάταξη που να μην πέφτει ολόκληρο το φύλλο ακριβώς πάνω στο άλλο, ώστε να μην κολλάνε και φυσικά πασπαλίζονταν με αλεύρι που με τα χέρια της το άπλωνε σε όλη την επιφάνεια του φύλλου .
Σαν ένα τεράστιο χαλί από μεγάλα πέταλα!

Και η γιαγιά μου ετοίμαζε ταυτόχρονα τη γέμιση. Αφού καθάριζε τα χόρτα και τα έπλενε τα ανακάτευε με το λάδι και τη βαρελίσια χοντροκομμένη φέτα, τα αυγά και το τυρί. Έπαιρνε η μητέρα μου το μεγάλο το ταψί και αφού έριχνε αρκετό λάδι άπλωνε το πρώτο φύλλο. Δεν το έστρωνε προσεκτικά όπως παρατηρώ τους διάφορους μάγειρες και σεφ σήμερα ,αλλά λίγο τσαπατσούλικα, κι αυτό γιατί μέσα στο ζάρωμα του φύλλου θα εγκλωβιστεί αέρας και θα βοηθήσει στο ομοιόμορφο ψήσιμο, καθώς και στο τραγανό αποτέλεσμα της πίτας μας .Έτσι  έμπαιναν δύο φύλλα από κάτω και μετά ένα φύλλο με γέμιση και ένα φύλλο με λάδι ραντισμένο, εώς ότου τελειώσει η γέμιση. Και από πάνω πιο προσεκτικά και λιγότερο τσαπατσούλικα άλλα δύο φύλλα μόνο με λάδι,και τα φύλλα που κρέμονταν έξω από το ταψί τα γυρνούσε σε κόθαρο προς τα μέσα. Χάραζε την πίτα μπακλαβωτά και όσο λάδι περίσσευε από την κούπα που χρησιμοποιούσε ως μέτρο το έριχνε από πάνω.

Άλλες φορές πάλι τις έφτιαχνε στριφτές. Δηλαδή έπαιρνε ένα φύλο και το δίπλωνε στη μέση και στην ευθεία πλευρά έβαζε τη γέμιση και την τύλιγε σε μπαστούνι. Είτε τη τοποθετούσε ευθεία στο ταψί είτε την ξανατύλιγε σε σαλιγκάρι . Κάθε φορά αναλόγως με την εποχή υπήρχε ποικιλία στις γεμίσεις. Μια από τις πιο σπάνιες ήταν η γλυκιά πίτα με κίτρινη κολοκύθα, κανελίτσα να μοσχοβολάει ο τόπος και λαδάκι μπόλικο.To πολύ λάδι είναι απαραίτητο σε μία χωριάτικη πίτα, γιατί τα χωριάτικα φύλλα «πίνουν» αρκετό λάδι για να γίνουν νόστιμα και τραγανά.

Η γλυκιά κολοκυθόπιτα από κίτρινη κολοκύθα εμένα μου μοιάζει σαν την vegan εκδοχή της γαλατόπιτας. Αντί για γάλα βάζουμε την τριμμένη κολοκύθα και τα υπόλοιπα συστατικά παραμένουν ίδια.

Συνταγή για τη γέμιση της κολοκυθόπιτας:

  • Περίπου ένα κιλό τριμμένη κολοκύθα
  • 2 κ.γ. κανέλα
  • 1κ.γ. τζίντζερ σε σκόνη
  • 200gr ζάχαρη
  • 200ml λάδι
  • Ξύσμα από ένα λεμόνι
  • 750 gr φύλλο κρούστας

Αφού καθαρίσουμε και τρίψουμε την κολοκύθα την στραγγίζουμε καλά να φύγουν τα πολλά υγρά. Μπορούμε να επιταχύνουμε αυτή τη διαδικασία αν προσθέσουμε λίγο χοντρό αλάτι. Ανακατεύουμε και τα υπόλοιπα υλικά και περνάμε στο στήσιμο της πίτας. Αν δεν θέλετε να βάλετε ζάχαρη  μπορείτε να την αντικαταστήσετε με μέλι. Το αποτέλεσμα είναι εξίσου καλό και το μέλι μοιάζει με σιρόπι μέσα στην πίτα. Την μελώνει ! Μπορείτε να βάλετε και τη μισή ποσότητα ζάχαρης και την υπόλοιπη να την αντικαταστήσετε με μέλι. Απλά με το μέλι δεν νομίζω ότι πάει το ξύσμα του λεμονιού, ίσως να το αντικαταστήσετε με πορτοκάλι ή μοσχοκάρυδο.

Η πίτα της τεμπέλας

20170624_195738

Η αλμυρή εκδοχή της κολοκυθόπιτας ονομάζεται μπατζίνα ή αλλιώς ή πίτα της τεμπέλας. Γίνεται με πράσινα κολοκύθια όμως και τυρί ,κατά προτίμηση φέτα. Μέσα σε ένα μεγάλο μπόλ τρίβουμε 2-3 κολοκυθάκια πράσινα και αλατίζουμε για να κατεβάσουν τα υγρά τους. Τα στύβουμε πολύ καλά και τρίβουμε γύρω στα 150gr φέτα και τα ανακατεύουμε με ένα κουτάλι ή μία σπάτουλα. Ρίχνουμε και μπόλικο μαύρο πιπέρι και μπόλικο λάδι – εδώ σας αφήνω ελεύθερους να βάλετε όσο θέλετε , γιατί εγώ βάζω αρκετή ποσότητα, περίπου 150ml μέσα στη ζύμη και άλλο τόσο το κρατάω για να το περιχύσω από πάνω στο τέλος. Προσθέτουμε και 2-3 αυγά  μαζί με 150γρ γιαούρτι ή 150ml γάλα και αλεύρι για όλες τις χρήσεις. Τα ανακατεύουμε όλα μαζί μέχρι να γίνει ένας παχύς χυλός ή φανταστείτε το σαν μια αραιή ζύμη που κολλάει στα χέρια. Αφού έχουμε λαδώσει πολύ καλά ένα ταψάκι ή ένα πυρέξ το βάζουμε μέσα και το απλώνουμε ομοιόμορφα . Λαδώνουμε πολύ καλά και την επιφάνεια και αν θέλουμε ξανατρίβουμε λίγη φέτα από πάνω . Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200οC για τουλάχιστον μια ώρα μέχρι να ροδίσει και να πάρει σκούρο χρυσαφένιο χρώμα. Είναι τόσο εύκολη πίτα που και παραπάνω να ψηθεί, και να αρπάξει και λίγο τόσο πιο νόστιμη γίνεται.

Και με αυτή την επιλογή της γλυκιάς ή της αλμυρής εκδοχής για την κολοκυθόπιτα που θα ετοιμάσετε για ένα πλούσιο κολατσιό, σας αφήνω για να ετοιμάσω το επόμενο άρθρο. Άλλο ένα άρθρο για πίτες και αυτή τη φορά θα ασχοληθώ με την κλασική τυρόπιτα και τις παραλλαγές της. Μια ακόμη πίτα από τη Θεσσαλία και πώς μπορούμε να την εκσυγχρονίσουμε!

 

Vegan κρασί…. υπάρχει;

23158031_1891940527502775_663207429_o

Δεν είναι όλα τα κρασιά vegan ; Γιατί δεν είναι vegan το κρασί;Κι αν υπάρχουν συγκεκριμένα vegan friedly κρασιά ποια είναι αυτά; Είναι ερωτήσεις που προκύπτουν από μια μεγάλη μερίδα της “αγοράς” τα τελευταία χρόνια, αυτής των  vegetarian και vegan . Ας δούμε λοιπόν και ας προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε αυτή τη νέα τάση στο χώρο του οίνου παγκοσμίως.

Το κρασί μετά τον τρύγο και κατά τη διαδικασία ζύμωσης του είναι θολό. Ειδικά τα “νεαρά” κρασιά περιέχουν μικροσκοπικά μόρια όπως τρυγικά , τανίνες και φαινολικά . Αυτά τα μόρια φυσικά δεν είναι επιβλαβή με κανένα τρόπο για τον ανθρώπινο οργανισμό . Απλά είναι υπεύθυνα για κάποια μειονεκτήματα στην εμφάνισή (θόλωμα), στη γεύση (πικράδα και στυπτικότητα)  καθώς και στην οσμή του οίνου μας ( υδρόθειο). Επειδή όμως ως καταναλωτές στο ποτήρι μας θα θέλαμε ένα καθαρό και διαυγές κρασί , ακολουθείτε η διαδικασία του φιλτραρίσματος ( κολλάρισμα ).  Το κολλάρισμα γίνεται από τον παραγωγό για να γίνει το προϊόν του πιο ελκυστικό, αλλά και να μας γλιτώσει από τη διαδικασία του… ‘σουρώματος’……

Τα περισσότερα κρασιά αν μείνουν αρκετό χρόνο στη δεξαμενή ή στο βαρέλι θα διαυγάσουν μόνα τους με αργή καθίζηση των σωματιδίων που προανέφερα. Ωστόσο οι παραγωγοί χρησιμοποιούν τις περισσότερες φορές βοηθήματα καθίζησης(καταλύτες) για να ολοκληρωθεί αυτό το στάδιο γρηγορότερα. Τα πιο χρησιμοποιούμενα βοηθήματα καθίζησης (καταλύτες) μέχρι πρότινος ήταν η καζεϊνη ( πρωτεϊνη γάλακτος),η αλβουμίνη(ασπράδια αυγών),η ζελατίνη (ζωική πρωτεϊνη) και η ιχθυόκολλα (πρωτεϊνη ψαριών). Αυτά τα μέσα διαύγασης αντιδρούν με τα μόρια που προκαλούν την “ομίχλη” στο κρασί και τα δεσμεύουν .Έτσι με την προσθήκη των  καταλυτών σχηματίζονται μεγαλύτερα μόρια και καθιζάνουν γρηγορότερα -λόγω της βαρύτητας- στον πάτο του βαρελιού ή της δεξαμενής. Το αποτέλεσμα είναι να απομακρύνονται πιο εύκολα από το περιεχόμενο με την διαδικασία του φιλτραρίσματος .

Οι περισσότεροι χορτοφάγοι δέχονται την καζεϊνη ή την αλβουμίνη ως μέσα διαύγασης  αλλά ορισμένοι vegan δεν δέχονται κανένα από αυτά, αφού τα θεωρούν ζωϊκά προϊόντα. Κι αυτό γιατί κάποια μικροσκοπικά ίχνη  αυτών των μέσων μπορεί να παραμείνουν στο κρασί. Έτσι οι οινοποιοί τα τελευταία χρόνια άρχισαν να χρησιμοποιούν αλλά μέσα όπως PVPP ( πολυβινύλ-πολυπυρολιδόνη ) μπετονίτη , διοξείδιο του πυριτίου και άνθρακα. Με αυτόν τον τρόπο έχουν απομακρύνει κάθε ίχνος “ανεπιθύμητων”, ζωϊκών πρωτεϊνών από το κρασί. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μπορούν να αναγράφουν στην ετικέτα τους  vegan friedly και να κερδίζουν έδαφος σε μια πλέον μεγάλη μερίδα καταναλωτών. Και είναι πολλοί αυτοί που σήμερα υιοθετούν αυτόν τον τρόπο ζωής… Άλλοι  πάλι παραγωγοί επιλέγουν την αργή διαδικασία της ‘αυτοσταθεροποίησης’ του κρασιού και επομένως οι ετικέτες τους αναγράφουν “unfined” ή και “unfiltered”. Unfined αναγράφουν όταν δεν προσθέτουν κανένα μέσο διαύγασης και ufiltered όταν δεν χρησιμοποιούν καμία μέθοδο φιλτραρίσματος . Τις περισσότερες φορές αυτά τα κρασιά περιγράφονται και ως ‘ natural wines’ .

Ο κόσμος αλλάζει τάσεις και συνήθειες …. Είναι όμορφο να ανακαλύπτουμε νέα πράγματα συνέχεια . Δεν θα έμπαινα ποτέ στη διαδικασία να κοιτάξω αυτή τη λεπτομέρεια σε μια ετικέτα. Η διαδικασία παραγωγής του οίνου σε κάθε στάδιο μέχρι το τελικό προϊόν,  είναι αυτή που του δίνει το ‘χαρακτήρα’ του.  Όχι δεν είμαι vegan . Αν και είμαι λάτρης των λαχανικών , λατρεύω εξίσσου και το κατσικάκι… Απλά μ΄αρέσει να ψάχνω νέες γεύσεις και νέες τάσεις.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως τα αφιλτράριστα κρασιά έχουν μια πιο φρέσκια γεύση και πιο γλυκιά , μιας και το φρούτο εμφανίζεται με πιο έντονη γεύση από ότι στα συνήθη φιλτραρισμένα . Δηλαδή τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά τους είναι πιο έντονα.

Τέλος ανακάλυψα ότι τα unfined και ufiltered κρασιά είναι μια νέα μέθοδος πειραματικής παραγωγής γενικά. Μπορεί να ξεκίνησε από την ανάγκη των vegan καταναλωτών αλλά οι οινοπαραγωγοί άρχισαν να πειραματίζονται για άλλη μια φορά. Άλλωστε η οινοποίηση έχει μια συνεχή  εξέλιξη με βάση την παρατήρηση,όπως κάθε επιστήμη . Βασίζεται άλλωστε σε πολλούς νόμους και κανόνες της χημείας , χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι φυσικό το κρασί. Από το πάτημα μέχρι και την εμφιάλωση ενός οίνου λαμβάνουν χώρα ένα σωρό αντιδράσεις. Και εκεί κάπου ανάμεσα φτιάχνεται ….ο ‘χρυσός’.

 

Κι όλα αυτά χάρη σε σας αγαπητοί χορτοφάγοι. Χρόνια σας πολλά!!! 

Η 1η του Νοέμβρη έχει οριστεί ως Παγκόσμια Ημέρα Αυστηρής Χορτοφαγίας .

 

Marmelo…όπως κυδώνι. Φρούτο μέσα στο βάζο!!!

22500935_1873730932657068_29375605_n

Οι μαρμελάδες και τα γλυκά του κουταλιού είναι μια πολύ παλιά εφεύρεση των γυναικών, για το πώς θα διατηρήσουν την πληθώρα των εποχικών φρούτων για πολύ καιρό. Όταν μεγαλώνεις και αρχίζεις να συνδυάζεις τις λεπτομέρειες ,παίρνουν άλλη αξία αυτά τα νοικοκυρίστικα τεχνάσματα. Βράζοντας το φρούτο κάτι περισσεύει και από τις αξίες του όταν ήταν φρέσκο.Παραμένουν τουλάχιστον οι τανίνες (χρώμα) , να δεσμεύσουν τις ελεύθερες ρίζες, να μας προφυλάσουν από τις τοξικές ουσίες.

Ζώντας στην Ελλάδα , κάθε εποχή έχει τα δικά της φρούτα κι  έχοντας άμεση επαφή με τον αγροτικό κόσμο, γνωρίζω καλά ότι  υπάρχει αφθονία  απ’ αυτά, καθώς πολλοί μπορεί να έχουν και ένα δέντρο στην αυλή τους, τα οποία συνηθίζουμε να μοιράζουμε.  Κάποιος απ΄ τους συγγενείς μπορεί να έχει μεγάλη παραγωγή π.χ. στα ροδάκινα, και σου στέλνει “πεσκέσι”  ένα ή και δύο καφάσια.  Έτσι μην προλαβαίνοντας να τα καταναλώσεις τι πιο εύκολο λοιπόν , παρέα με κάμποση ζάχαρη , να φτιάξεις το πιο υπέροχο γλυκάκι! Ένα γλυκάκι που ταιριάζει με πολλά και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε πολλές παρασκευές. Είτε αυτό είναι η μαρμελάδα , είτε είναι το γλυκό του κουταλιού. Και για τα δύο χρειαζόμαστε φρούτα – πολύ ώριμα για την μαρμελάδα και ανώριμα για το γλυκό του κουταλιού. Ζάχαρη και λίγο λεμόνι .

Η ιστορία της μαρμελάδας ξεκινά από τα κυδώνια. Τα κυδώνια ταξίδεψαν στη χώρα μας από την περιοχή του Καυκάσου. Όντας εύκρατο κι εδώ το κλίμα ευδοκίμησαν. Οι αρχαίες Ελληνίδες έβραζαν τα κυδώνια με μέλι ή με πετιμέζι και έφτιαχναν έναν πολύ πηχτό πολτό το μελίμηλον. Μέλι και μήλο δηλ. εφόσον τότε περιέγραφαν  και τα κυδώνια ως μεγάλα πράσινα μήλα. Και το ταξίδι τους συνεχίζεται μέσα στη Μεσόγειο αυτή τη φορά, και φτάνει ως την Πορτογαλία, όπου το κυδώνι μεταφράζεται ως marmelo. Και εκεί ακούγεται για πρώτη φορά η λέξη μαρμελάδα, όπου αρχίζει και χρησιμοποιείται στη συνέχεια από τους Σκωτσέζους  για τη μαρμελάδα από εσπεριδοειδή. Αλλά στα γλυκά του κουταλιού νομίζω πως έχουμε την κυριότητα μιας και δεν απαντώνται σε άλλους τόπους.

Έτσι  λοιπόν αν για το γλυκό έχουμε εσπεριδοειδή πρέπει πρώτα να τα ξεπικρίσουμει και μετά να τα βράσουμε με ζάχαρη. Αν έχουμε πιο χοντρές φλούδες για γλυκό , όπως το καρπούζι ή το κολοκύθι πρώτα τις εμβαπτίζουμε στο ασβεστόνερο για να σφίξουν και να ασπρίσουν ώστε να παραμείνουν τραγανές μετά το βράσιμο. Αν είναι σαρκώδη τα φρούτα πάντα πρέπει να τα βράσουμε ,με λιγότερη ζάχαρη από το φρούτο πάντα, και πολύ γρήγορα για να μην μας οξειδωθούν και χαλάσει το γλυκό. Επομένως καταλαβαίνεται πως οι συνταγές των γλυκών του κουταλιού είναι μια κληρονομιά των γιαγιάδων και των μανάδων  μας, καθώς τα μικρά μυστικά της καθεμίας περνούν από γενιά σε γενιά συνεχίζοντας την παράδοση  κάνοντας τη ζωή μας πιο γλυκιά. Kαι φυσικά θυμόμαστε , οι περισσότεροι, τη μητέρα μας να κερνάει στους επισκέπτες με περηφάνια το επιτυχημένο της γλυκό, βύσσινο, κεράσι, καρυδάκι κι ότι άλλο βάζει ο νους σας.

Προσπαθώ να φτιάχνω μαρμελάδα , τα φρούτα που είναι εποχικά όπως είναι το κορόμηλο, το κεράσι , το βύσσινο. Και φυσικά τα αγαπημένα μου γλυκά είναι το κολοκύθι , το καρπούζι και το καρύδι.  Ότι φρούτο βάλει ο νους σας γίνεται είτε μαρμελάδα είτε γλυκό. Είναι τόσα πολλά που δεν μπορώ ν’ αποφασίσω πια συνταγή να παραθέσω. Βέβαια τώρα που είναι φθινόπωρο νομίζω πως αξίζει τον κόπο να παραθέσω  συνταγές από τα φρούτα του.

 

Μαρμελάδα ακτινίδιο

  • 1Kg ακτινίδια
  • 800gr ζάχαρη
  • 3-4 σταγόνες λεμόνι
  • Ένα στίκ βανίλιας

Καθαρίζουμε τα ακτινίδια και πολτοποιούμε. Μέσα σε μια κατσαρόλα βάζουμε τον πολτό μαζί με τη ζάχαρη και ένα φλιτζανάκι νερό. Προσθέτουμε και το στίκ της βανίλιας και βράζουμε. Όταν αρχίζει να αφρίζει αφαιρούμε με μια ξύλινη κουτάλα ,κατά προτίμηση ,τον αφρό για να μην μείνει μέσα στη μαρμελάδα μας. Ανακατεύουμε συχνά όταν αρχίσει να πήζει για να μην πιάσει στον πάτο της κατσαρόλας. Στα τελευταία 5 λεπτά βρασμού προσθέτουμε τις σταγόνες από το λεμόνι και την αδειάζουμε ζεστή σε καλά αποστειρωμένα βάζα.

 

22532001_1873849749311853_1320260474_o

Μικρά μυστικά και tips

  • Αν θέλουμε να διατηρήσουμε το ανοιχτό χρώμα στο γλυκό μας βράζουμε σε δυνατή φωτιά για να δέσει γρήγορα.
  • Aποφεύγουμε το πολύ συχνό ανακάτεμα για να μην ζαχαρώνουν τα γλυκά μας και να μην σπάνε τα φρούτα μας.
  • Πάντα χρησιμοποιούμε μια ξύλινη κουτάλα για να μην ρίχνει τη θερμοκρασία στην κατσαρόλα μας.
  • Για να σταματήσουμε απότομα τον βρασμό τοποθετούμε τη ζεστή κατσαρόλα μέσα σε μια λεκάνη με κρύο νερό. Έτσι πετυχαίνουμε καλύτερο δέσιμο του σιροπιού και σταθεροποιούμε το χρώμα του , χωρίς να βράσουμε παραπάνω το φρούτο αν αυτό είναι έτοιμο.
  • Δεν πρέπει να σκεπάζουμε ποτέ την κατσαρόλα γιατί θα σκουρύνει το φρούτο και θα μας πάρει και περισσότερη ώρα ο βρασμός.
  • Αν το γλυκό μας ζαχαρώσει, δεν χάλασε και δεν το πετάμε. Ή το βράζουμε ξανά με λίγο νερό ή τοποθετούμε το βάζο μας μέσα σε χλιαρό νερό για κάμποση ώρα.
  • Το σιρόπι πρέπει να καλύπτει το γλυκό στο βάζο για να μην ζαχαρώσει.
  • Όταν ανοίγουμε το βάζο, το διατηρούμε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο ψυγείο.
  • Όταν προσθέτουμε ξηρούς καρπούς, συνήθως αμύγδαλα, καλό θα είναι αυτοί να είναι τελείως στεγνοί για να μην μουχλιάσουν. Για το λόγο αυτό τα ψήνουμε για λίγη ώρα στο φούρνο. Περίπου για 5-6 λεπτά.

 

Οι μαρμελάδες και τα γλυκά του κουταλιού ,καθώς και η ποικιλία τους είναι πολύ χρήσιμα για πολλές παρασκευές, όπως είναι η πάστα φλώρα, τα cheesecakes και γενικώς για τάρτες και τούρτες. Για την παρασκευή της μαρμελάδας έχουμε την ελευθερία να βάλουμε όση ζάχαρη μας αρέσει. Μπορούμε να βάλουμε και όποια ζάχαρη θέλουμε. Μαύρη ή καστανή η στέβια , κ.ο.κ..Στα γλυκά του κουταλιού αφήνω την παράδοση να συνεχίσει: Από γιαγιά σε μητέρα και από μητέρα σε κόρη. Καλή επιτυχία!!!!!

 

Υ.Γ. Αφιερώνω αυτό το άρθρο στην αγαπημένη μου πεθερούλα που κάθε καλοκαίρι μου γεμίζει τα ράφια και το ψυγείο με ένα σωρό φρούτα μέσα σε βάζα και όχι μόνο!

Ο πλούτος της Ελληνικής γής

21981973_1853458554684306_415021309_o

Δεν είχα καταλάβει για πιο θέμα ακριβώς, ήθελα να γράψω, αποφάσισα όμως να ξεκινήσω γιατί…. “τρώγοντας έρχεται η όρεξη”.

Πήρα λοιπόν μολύβι και χαρτί και άρχισα να σκέφτομαι όλες εκείνες τις στιγμές όπου γύρω από ένα τραπέζι και μετά από ένα λουκούλλειο γεύμα, ξεκινά μεταξύ μας μια απολαυστική κουβέντα.

Μια κουβέντα, πάντα κοινωνικοπολιτική, που πυροδοτείται από τις εκρήξεις που γίνονται  στο στόμα μας. Εκρήξεις από το καλομαγειρεμένο φαγητό, συνδυαζόμενο πάντα με το εύπεπτο και συνάμα αρωματικό ντόπιο κρασί. Αυτή ακριβώς τη στιγμή νιώθω πόσο τυχεροί είμαστε που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε σ’ αυτή τη χώρα, με τον υπέροχο ήλιο και τα αγνά παραδοσιακά προϊόντα.

Η δυσκολία μου να ξεκινήσω, έγκειται στο γεγονός ότι υπάρχουν τόσα πολλά , μοναδικά στην παραγωγή τους , εγχώρια προϊόντα τα οποία “μοσχοπωλούνται” στις τοπικές αγορές και εξευτελίζονται( από άποψη τιμής του προϊόντος) στις ξένες. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα όπως η φέτα, το ελαιόλαδο , το κρασί,κ.τ.λ.κ.τ.λ.

Δε λέω κι άλλοι λαοί έχουν παραδοσιακές τεχνικές παραγωγής τοπικών προϊόντων , αλλά “μπάστα”. Δεν έχουν τσίπουρο που παραδοσιακά αποστάζεται μόνο από στέμφυλα. Δεν έχουν φέτα , γραβιέρες, κεφαλοτύρια που γίνονται μόνο από αιγοπρόβειο γάλα. Ελαιόλαδα που ανάλογα με την περιοχή παίρνουν άλλο άρωμα ,χρώμα ,γεύση, οξύτητα….και είναι αμέτρητα. Μικρή η χώρα αλλά μεγάλη η δυναμική της στην παραγωγή προϊόντων. Να μην ξεχάσουμε και την πληθώρα των φρούτων και λαχανικών.

Είμαστε πολύ τυχεροί που εμείς και τα παιδιά μας  ζούμε σε αυτή τη χώρα και έχουμε το προνόμιο να απολαμβάνουμε τη μεσογειακή διατροφή, η οποία είναι αναγνωρισμένη διεθνώς. Τρώμε πολύ καλό λάδι από μικρο-παραγωγούς της περιοχής που προσπαθούν να φροντίσουν με αγάπη τις ελιές τους και ίσως να αποφύγουν τα φυτοφάρμακα. Τη ντομάτα και τις πιπεριές από τον κήπο του παππού. Τη ρίγανη και το χαμομήλι που μπορεί να μαζέψαμε μόνοι μας, σε μια εξόρμηση στον Όλυμπο, μια ηλιόλουστη μέρα .Τη σάλτσα ντομάτας που έφτιαξε η γιαγιά από την παραγωγή του κήπου της.

Ήμουν πολύ τυχερή που μεγάλωσα με τον τραχανά που έφτιαχνε η μάνα μου κάθε καλοκαίρι, χρησιμοποιώντας το γάλα από τα πρόβατα της θείας,μια κουρελού κατάχαμα και πολύ γέλιο απ΄το κουσκούς που έπεφτε όταν έτριβαν τον τραχανά στο κόσκινο. Νομίζω ότι από την όλη αυτή την ατμόσφαιρα γινόταν και πιο νόστιμος. Είμαι πολύ τυχερή που τα παιδάκια μου έχουν ακόμη και σήμερα αυτή τη δυνατότητα: Να φάνε πλούσιο και θρεπτικό τραχανά από τα χεράκια της γιαγιάς τους.

Είμαι πολύ τυχερή που μεγάλωσα έτσι γιατί έμαθα “να ξεχωρίζω το….καλό λάδι”. Μπορώ να διαλέξω την καλή ντομάτα και να μην είναι σαν πατάτα που έχει αρχίσει η ζύμωση της σαπίλας. Έτσι έφτιαξα μια μικρή βιβλιοθήκη στην μνήμη μου, γεμάτη με μυρωδιές και αναμνήσεις τις οποίες ελπίζω κάποια στιγμή, να μεταβιβάσω σαν πολύτιμη κληρονομιά κι εγώ με τη σειρά μου στα παιδάκια μου. Και λέω ελπίζω γιατί είναι πολύ μικρά ακόμα και δεν τους αρέσει να δοκιμάζουν καινούριες γεύσεις.

Έμαθα επίσης να σέβομαι και να εκτιμώ τους μικρο-παραγωγούς που με πολύ κόπο προσπαθούν να με βοηθήσουν να κρατήσω μια ποιότητα στο καθημερινό μου τραπέζι. Αλλά και κείνους τους μικρούς θαυματοποιούς της γεύσης (σεφ και μάγειρες/ισσες) που κάνουν θαύματα στις κουζίνες τους μαγειρεύοντας με αγάπη και σεβασμό απέναντι στην ελληνική γη και τους διατροφικούς θησαυρούς της.

Με πολύ αγάπη και νοσταλγία για τα μικράτα μου. Ας γευτούμε ξανά μαζί με έναν φρέσκο και δημιουργικό τρόπο, της ευωδιές της Ελλάδας μας…Και ποιος καλύτερος τρόπος, μιας και μπήκε το φθινόπωρο, από ένα πιάτο αχνιστό τραχανά….φτιαγμένο…όπως παλιά…Με κέφι!

Ξινός τραχανάς

Υλικά

  • 1kg Γάλα πρόβειο
  • 1Kg Αλεύρι από σιμιγδάλι
  • Αλάτι σε ποσότητα της αρεσκείας σας
  • ¼ γιαουρτιού πρόβειου

Εκτέλεση:

Περνάμε το νωπό γάλα από λεπτή σίτα και μετά το φέρνουμε σε σημείο βρασμού. Το αποσύρουμε από τη φωτιά και το αφήνουμε να κρυώσει. Στη συνέχεια προσθέτουμε το γιαούρτι, το οποίο πρέπει να είναι πρόβειο. Αφού ομογενοποιήσουμε με αργές κινήσεις, το αφήνουμε για 10 -12 ώρες. Το γάλα θα γίνει γιαούρτι και μετά θα αρχίσει η ζύμωση και θα… ξινίσει, θα μετατραπεί δηλαδή σε γιαούρτι. (Κάποιες συνταγές δεν επιβάλλουν τη μετατροπή του γάλακτος σε γιαούρτι , απλά αφήνουν εκτός  ψυγείου το γάλα να ξινίσει). Ακολούθως, προσθέτουμε το αλάτι στο αλεύρι μας και ρίχνουμε το μίγμα μέσα στο φρεσκοφτιαγμένο «γιαούρτι», ανακατεύοντας μέχρι να σχηματιστεί ένα μαλακό και πολύ εύπλαστο ζυμάρι που κολλάει στα χέρια. Αν δεν θέλουμε να κολλάει τόσο πολύ και μας δυσκολεύει μπορούμε να προσθέσουμε κι άλλο αλεύρι.

Χωρίζουμε τη ζύμη σε πολύ μικρά κομμάτια και τα αφήνουμε πάνω σε ένα καθαρό πανί. Σε ένα σημείο που να αερίζεται εύκολα ή να δημιουργείτε κάποιο ρεύμα αέρα. Μόλις ξεραίνονται από τη μία πλευρά τα γυρίζουμε από την άλλη. Όταν  ξεραθούν καλά αρχίζουμε να τα τρίβουμε στο κόσκινο. Αφού τα τρίψουμε, απλώνουμε το τρίμμα έξω σε ένα μεγάλο τραπέζι, πάνω σε καθαρό τραπεζομάντηλο και τα σκεπάζουμε με ένα τούλι, ώστε και να αερίζονται και να ξεραίνονται.

Οι παλιές νοικοκυρές απλώναν τον τριμμένο τραχανά στον ήλιο, αλλά το κάνανε για να ξινίσει και να πάρει ένα κίτρινο , ψημένο από τον ήλιο χρώμα.

Αφού τρίψουμε όλα τα ξεραμένα κομματάκια και τα απλώσουμε στη βεράντα μας, περιμένουμε να στεγνώσει τελείως. Μπορούμε να τον έχουμε απλωμένο και 10 ημέρες και κάθε τόσο, μέσα στη διάρκεια της μέρας, να τον ανακατεύουμε για να ξεραθεί ομοιόμορφα και να μην μουχλιάσει. Το βράδυ αν δεν θέλουμε να τον αφήσουμε έξω τον τυλίγουμε με το τραπεζομάντηλο και τον σκεπάζουμε.

Ο τραχανάς μπορεί να είναι ένα θρεπτικό και ζεστό πιάτο για τις κρύες μέρες του Χειμώνα αλλά η παρασκευή του μπορεί να γίνει μέχρι τέλος Ιουλίου για δύο λόγους: Πρώτων, γιατί το γάλα είναι καλύτερο μέχρι εκείνη την εποχή ,αφού μετά τα προβατάκια μπαίνουν σε διαδικασία αναπαραγωγής, και ο δεύτερων το καλοκαίρι δεν έχει μεγάλη υγρασία, με αποτέλεσμα να ξεραίνεται ευκολότερα ο τραχανάς.

Και μιας και δε μπορούμε να τον παρασκευάσουμε…

Συνταγή για τραχανόσουπα
Η “Εύκολη”:
Προσθέτουμε ένα φλιτζάνι του τσαγιού νερό και δύο κουταλιές κοφτές της σούπας τραχανά. Φέρνουμε σε σημείο βρασμού, ανακατεύοντας συχνά για να μην κολλήσει. Στο τελείωμα, προσθέτουμε και λίγο ελαιόλαδο.
Με τσαχπινιά. “Άλλα Βλάχα”:
Ακολουθούμε την παραπάνω συνταγή και στο τέλος ρίχνουμε 100ml γάλα. Αποσύρουμε από τη φωτιά και τρίβουμε 100gr φέτα από πάνω.
( Αφιερωμένη στη Βλάχα μανούλα μου.!!!)