Vegan κρασί…. υπάρχει;

23158031_1891940527502775_663207429_o

Δεν είναι όλα τα κρασιά vegan ; Γιατί δεν είναι vegan το κρασί;Κι αν υπάρχουν συγκεκριμένα vegan friedly κρασιά ποια είναι αυτά; Είναι ερωτήσεις που προκύπτουν από μια μεγάλη μερίδα της “αγοράς” τα τελευταία χρόνια, αυτής των  vegetarian και vegan . Ας δούμε λοιπόν και ας προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε αυτή τη νέα τάση στο χώρο του οίνου παγκοσμίως.

Το κρασί μετά τον τρύγο και κατά τη διαδικασία ζύμωσης του είναι θολό. Ειδικά τα “νεαρά” κρασιά περιέχουν μικροσκοπικά μόρια όπως τρυγικά , τανίνες και φαινολικά . Αυτά τα μόρια φυσικά δεν είναι επιβλαβή με κανένα τρόπο για τον ανθρώπινο οργανισμό . Απλά είναι υπεύθυνα για κάποια μειονεκτήματα στην εμφάνισή (θόλωμα), στη γεύση (πικράδα και στυπτικότητα)  καθώς και στην οσμή του οίνου μας ( υδρόθειο). Επειδή όμως ως καταναλωτές στο ποτήρι μας θα θέλαμε ένα καθαρό και διαυγές κρασί , ακολουθείτε η διαδικασία του φιλτραρίσματος ( κολλάρισμα ).  Το κολλάρισμα γίνεται από τον παραγωγό για να γίνει το προϊόν του πιο ελκυστικό, αλλά και να μας γλιτώσει από τη διαδικασία του… ‘σουρώματος’……

Τα περισσότερα κρασιά αν μείνουν αρκετό χρόνο στη δεξαμενή ή στο βαρέλι θα διαυγάσουν μόνα τους με αργή καθίζηση των σωματιδίων που προανέφερα. Ωστόσο οι παραγωγοί χρησιμοποιούν τις περισσότερες φορές βοηθήματα καθίζησης(καταλύτες) για να ολοκληρωθεί αυτό το στάδιο γρηγορότερα. Τα πιο χρησιμοποιούμενα βοηθήματα καθίζησης (καταλύτες) μέχρι πρότινος ήταν η καζεϊνη ( πρωτεϊνη γάλακτος),η αλβουμίνη(ασπράδια αυγών),η ζελατίνη (ζωική πρωτεϊνη) και η ιχθυόκολλα (πρωτεϊνη ψαριών). Αυτά τα μέσα διαύγασης αντιδρούν με τα μόρια που προκαλούν την “ομίχλη” στο κρασί και τα δεσμεύουν .Έτσι με την προσθήκη των  καταλυτών σχηματίζονται μεγαλύτερα μόρια και καθιζάνουν γρηγορότερα -λόγω της βαρύτητας- στον πάτο του βαρελιού ή της δεξαμενής. Το αποτέλεσμα είναι να απομακρύνονται πιο εύκολα από το περιεχόμενο με την διαδικασία του φιλτραρίσματος .

Οι περισσότεροι χορτοφάγοι δέχονται την καζεϊνη ή την αλβουμίνη ως μέσα διαύγασης  αλλά ορισμένοι vegan δεν δέχονται κανένα από αυτά, αφού τα θεωρούν ζωϊκά προϊόντα. Κι αυτό γιατί κάποια μικροσκοπικά ίχνη  αυτών των μέσων μπορεί να παραμείνουν στο κρασί. Έτσι οι οινοποιοί τα τελευταία χρόνια άρχισαν να χρησιμοποιούν αλλά μέσα όπως PVPP ( πολυβινύλ-πολυπυρολιδόνη ) μπετονίτη , διοξείδιο του πυριτίου και άνθρακα. Με αυτόν τον τρόπο έχουν απομακρύνει κάθε ίχνος “ανεπιθύμητων”, ζωϊκών πρωτεϊνών από το κρασί. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μπορούν να αναγράφουν στην ετικέτα τους  vegan friedly και να κερδίζουν έδαφος σε μια πλέον μεγάλη μερίδα καταναλωτών. Και είναι πολλοί αυτοί που σήμερα υιοθετούν αυτόν τον τρόπο ζωής… Άλλοι  πάλι παραγωγοί επιλέγουν την αργή διαδικασία της ‘αυτοσταθεροποίησης’ του κρασιού και επομένως οι ετικέτες τους αναγράφουν “unfined” ή και “unfiltered”. Unfined αναγράφουν όταν δεν προσθέτουν κανένα μέσο διαύγασης και ufiltered όταν δεν χρησιμοποιούν καμία μέθοδο φιλτραρίσματος . Τις περισσότερες φορές αυτά τα κρασιά περιγράφονται και ως ‘ natural wines’ .

Ο κόσμος αλλάζει τάσεις και συνήθειες …. Είναι όμορφο να ανακαλύπτουμε νέα πράγματα συνέχεια . Δεν θα έμπαινα ποτέ στη διαδικασία να κοιτάξω αυτή τη λεπτομέρεια σε μια ετικέτα. Η διαδικασία παραγωγής του οίνου σε κάθε στάδιο μέχρι το τελικό προϊόν,  είναι αυτή που του δίνει το ‘χαρακτήρα’ του.  Όχι δεν είμαι vegan . Αν και είμαι λάτρης των λαχανικών , λατρεύω εξίσσου και το κατσικάκι… Απλά μ΄αρέσει να ψάχνω νέες γεύσεις και νέες τάσεις.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως τα αφιλτράριστα κρασιά έχουν μια πιο φρέσκια γεύση και πιο γλυκιά , μιας και το φρούτο εμφανίζεται με πιο έντονη γεύση από ότι στα συνήθη φιλτραρισμένα . Δηλαδή τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά τους είναι πιο έντονα.

Τέλος ανακάλυψα ότι τα unfined και ufiltered κρασιά είναι μια νέα μέθοδος πειραματικής παραγωγής γενικά. Μπορεί να ξεκίνησε από την ανάγκη των vegan καταναλωτών αλλά οι οινοπαραγωγοί άρχισαν να πειραματίζονται για άλλη μια φορά. Άλλωστε η οινοποίηση έχει μια συνεχή  εξέλιξη με βάση την παρατήρηση,όπως κάθε επιστήμη . Βασίζεται άλλωστε σε πολλούς νόμους και κανόνες της χημείας , χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι φυσικό το κρασί. Από το πάτημα μέχρι και την εμφιάλωση ενός οίνου λαμβάνουν χώρα ένα σωρό αντιδράσεις. Και εκεί κάπου ανάμεσα φτιάχνεται ….ο ‘χρυσός’.

 

Κι όλα αυτά χάρη σε σας αγαπητοί χορτοφάγοι. Χρόνια σας πολλά!!! 

Η 1η του Νοέμβρη έχει οριστεί ως Παγκόσμια Ημέρα Αυστηρής Χορτοφαγίας .

 

Advertisements

Marmelo…όπως κυδώνι. Φρούτο μέσα στο βάζο!!!

22500935_1873730932657068_29375605_n

Οι μαρμελάδες και τα γλυκά του κουταλιού είναι μια πολύ παλιά εφεύρεση των γυναικών, για το πώς θα διατηρήσουν την πληθώρα των εποχικών φρούτων για πολύ καιρό. Όταν μεγαλώνεις και αρχίζεις να συνδυάζεις τις λεπτομέρειες ,παίρνουν άλλη αξία αυτά τα νοικοκυρίστικα τεχνάσματα. Βράζοντας το φρούτο κάτι περισσεύει και από τις αξίες του όταν ήταν φρέσκο.Παραμένουν τουλάχιστον οι τανίνες (χρώμα) , να δεσμεύσουν τις ελεύθερες ρίζες, να μας προφυλάσουν από τις τοξικές ουσίες.

Ζώντας στην Ελλάδα , κάθε εποχή έχει τα δικά της φρούτα κι  έχοντας άμεση επαφή με τον αγροτικό κόσμο, γνωρίζω καλά ότι  υπάρχει αφθονία  απ’ αυτά, καθώς πολλοί μπορεί να έχουν και ένα δέντρο στην αυλή τους, τα οποία συνηθίζουμε να μοιράζουμε.  Κάποιος απ΄ τους συγγενείς μπορεί να έχει μεγάλη παραγωγή π.χ. στα ροδάκινα, και σου στέλνει “πεσκέσι”  ένα ή και δύο καφάσια.  Έτσι μην προλαβαίνοντας να τα καταναλώσεις τι πιο εύκολο λοιπόν , παρέα με κάμποση ζάχαρη , να φτιάξεις το πιο υπέροχο γλυκάκι! Ένα γλυκάκι που ταιριάζει με πολλά και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε πολλές παρασκευές. Είτε αυτό είναι η μαρμελάδα , είτε είναι το γλυκό του κουταλιού. Και για τα δύο χρειαζόμαστε φρούτα – πολύ ώριμα για την μαρμελάδα και ανώριμα για το γλυκό του κουταλιού. Ζάχαρη και λίγο λεμόνι .

Η ιστορία της μαρμελάδας ξεκινά από τα κυδώνια. Τα κυδώνια ταξίδεψαν στη χώρα μας από την περιοχή του Καυκάσου. Όντας εύκρατο κι εδώ το κλίμα ευδοκίμησαν. Οι αρχαίες Ελληνίδες έβραζαν τα κυδώνια με μέλι ή με πετιμέζι και έφτιαχναν έναν πολύ πηχτό πολτό το μελίμηλον. Μέλι και μήλο δηλ. εφόσον τότε περιέγραφαν  και τα κυδώνια ως μεγάλα πράσινα μήλα. Και το ταξίδι τους συνεχίζεται μέσα στη Μεσόγειο αυτή τη φορά, και φτάνει ως την Πορτογαλία, όπου το κυδώνι μεταφράζεται ως marmelo. Και εκεί ακούγεται για πρώτη φορά η λέξη μαρμελάδα, όπου αρχίζει και χρησιμοποιείται στη συνέχεια από τους Σκωτσέζους  για τη μαρμελάδα από εσπεριδοειδή. Αλλά στα γλυκά του κουταλιού νομίζω πως έχουμε την κυριότητα μιας και δεν απαντώνται σε άλλους τόπους.

Έτσι  λοιπόν αν για το γλυκό έχουμε εσπεριδοειδή πρέπει πρώτα να τα ξεπικρίσουμει και μετά να τα βράσουμε με ζάχαρη. Αν έχουμε πιο χοντρές φλούδες για γλυκό , όπως το καρπούζι ή το κολοκύθι πρώτα τις εμβαπτίζουμε στο ασβεστόνερο για να σφίξουν και να ασπρίσουν ώστε να παραμείνουν τραγανές μετά το βράσιμο. Αν είναι σαρκώδη τα φρούτα πάντα πρέπει να τα βράσουμε ,με λιγότερη ζάχαρη από το φρούτο πάντα, και πολύ γρήγορα για να μην μας οξειδωθούν και χαλάσει το γλυκό. Επομένως καταλαβαίνεται πως οι συνταγές των γλυκών του κουταλιού είναι μια κληρονομιά των γιαγιάδων και των μανάδων  μας, καθώς τα μικρά μυστικά της καθεμίας περνούν από γενιά σε γενιά συνεχίζοντας την παράδοση  κάνοντας τη ζωή μας πιο γλυκιά. Kαι φυσικά θυμόμαστε , οι περισσότεροι, τη μητέρα μας να κερνάει στους επισκέπτες με περηφάνια το επιτυχημένο της γλυκό, βύσσινο, κεράσι, καρυδάκι κι ότι άλλο βάζει ο νους σας.

Προσπαθώ να φτιάχνω μαρμελάδα , τα φρούτα που είναι εποχικά όπως είναι το κορόμηλο, το κεράσι , το βύσσινο. Και φυσικά τα αγαπημένα μου γλυκά είναι το κολοκύθι , το καρπούζι και το καρύδι.  Ότι φρούτο βάλει ο νους σας γίνεται είτε μαρμελάδα είτε γλυκό. Είναι τόσα πολλά που δεν μπορώ ν’ αποφασίσω πια συνταγή να παραθέσω. Βέβαια τώρα που είναι φθινόπωρο νομίζω πως αξίζει τον κόπο να παραθέσω  συνταγές από τα φρούτα του.

 

Μαρμελάδα ακτινίδιο

  • 1Kg ακτινίδια
  • 800gr ζάχαρη
  • 3-4 σταγόνες λεμόνι
  • Ένα στίκ βανίλιας

Καθαρίζουμε τα ακτινίδια και πολτοποιούμε. Μέσα σε μια κατσαρόλα βάζουμε τον πολτό μαζί με τη ζάχαρη και ένα φλιτζανάκι νερό. Προσθέτουμε και το στίκ της βανίλιας και βράζουμε. Όταν αρχίζει να αφρίζει αφαιρούμε με μια ξύλινη κουτάλα ,κατά προτίμηση ,τον αφρό για να μην μείνει μέσα στη μαρμελάδα μας. Ανακατεύουμε συχνά όταν αρχίσει να πήζει για να μην πιάσει στον πάτο της κατσαρόλας. Στα τελευταία 5 λεπτά βρασμού προσθέτουμε τις σταγόνες από το λεμόνι και την αδειάζουμε ζεστή σε καλά αποστειρωμένα βάζα.

 

22532001_1873849749311853_1320260474_o

Μικρά μυστικά και tips

  • Αν θέλουμε να διατηρήσουμε το ανοιχτό χρώμα στο γλυκό μας βράζουμε σε δυνατή φωτιά για να δέσει γρήγορα.
  • Aποφεύγουμε το πολύ συχνό ανακάτεμα για να μην ζαχαρώνουν τα γλυκά μας και να μην σπάνε τα φρούτα μας.
  • Πάντα χρησιμοποιούμε μια ξύλινη κουτάλα για να μην ρίχνει τη θερμοκρασία στην κατσαρόλα μας.
  • Για να σταματήσουμε απότομα τον βρασμό τοποθετούμε τη ζεστή κατσαρόλα μέσα σε μια λεκάνη με κρύο νερό. Έτσι πετυχαίνουμε καλύτερο δέσιμο του σιροπιού και σταθεροποιούμε το χρώμα του , χωρίς να βράσουμε παραπάνω το φρούτο αν αυτό είναι έτοιμο.
  • Δεν πρέπει να σκεπάζουμε ποτέ την κατσαρόλα γιατί θα σκουρύνει το φρούτο και θα μας πάρει και περισσότερη ώρα ο βρασμός.
  • Αν το γλυκό μας ζαχαρώσει, δεν χάλασε και δεν το πετάμε. Ή το βράζουμε ξανά με λίγο νερό ή τοποθετούμε το βάζο μας μέσα σε χλιαρό νερό για κάμποση ώρα.
  • Το σιρόπι πρέπει να καλύπτει το γλυκό στο βάζο για να μην ζαχαρώσει.
  • Όταν ανοίγουμε το βάζο, το διατηρούμε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο ψυγείο.
  • Όταν προσθέτουμε ξηρούς καρπούς, συνήθως αμύγδαλα, καλό θα είναι αυτοί να είναι τελείως στεγνοί για να μην μουχλιάσουν. Για το λόγο αυτό τα ψήνουμε για λίγη ώρα στο φούρνο. Περίπου για 5-6 λεπτά.

 

Οι μαρμελάδες και τα γλυκά του κουταλιού ,καθώς και η ποικιλία τους είναι πολύ χρήσιμα για πολλές παρασκευές, όπως είναι η πάστα φλώρα, τα cheesecakes και γενικώς για τάρτες και τούρτες. Για την παρασκευή της μαρμελάδας έχουμε την ελευθερία να βάλουμε όση ζάχαρη μας αρέσει. Μπορούμε να βάλουμε και όποια ζάχαρη θέλουμε. Μαύρη ή καστανή η στέβια , κ.ο.κ..Στα γλυκά του κουταλιού αφήνω την παράδοση να συνεχίσει: Από γιαγιά σε μητέρα και από μητέρα σε κόρη. Καλή επιτυχία!!!!!

 

Υ.Γ. Αφιερώνω αυτό το άρθρο στην αγαπημένη μου πεθερούλα που κάθε καλοκαίρι μου γεμίζει τα ράφια και το ψυγείο με ένα σωρό φρούτα μέσα σε βάζα και όχι μόνο!

Ο πλούτος της Ελληνικής γής

21981973_1853458554684306_415021309_o

Δεν είχα καταλάβει για πιο θέμα ακριβώς, ήθελα να γράψω, αποφάσισα όμως να ξεκινήσω γιατί…. “τρώγοντας έρχεται η όρεξη”.

Πήρα λοιπόν μολύβι και χαρτί και άρχισα να σκέφτομαι όλες εκείνες τις στιγμές όπου γύρω από ένα τραπέζι και μετά από ένα λουκούλλειο γεύμα, ξεκινά μεταξύ μας μια απολαυστική κουβέντα.

Μια κουβέντα, πάντα κοινωνικοπολιτική, που πυροδοτείται από τις εκρήξεις που γίνονται  στο στόμα μας. Εκρήξεις από το καλομαγειρεμένο φαγητό, συνδυαζόμενο πάντα με το εύπεπτο και συνάμα αρωματικό ντόπιο κρασί. Αυτή ακριβώς τη στιγμή νιώθω πόσο τυχεροί είμαστε που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε σ’ αυτή τη χώρα, με τον υπέροχο ήλιο και τα αγνά παραδοσιακά προϊόντα.

Η δυσκολία μου να ξεκινήσω, έγκειται στο γεγονός ότι υπάρχουν τόσα πολλά , μοναδικά στην παραγωγή τους , εγχώρια προϊόντα τα οποία “μοσχοπωλούνται” στις τοπικές αγορές και εξευτελίζονται( από άποψη τιμής του προϊόντος) στις ξένες. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα όπως η φέτα, το ελαιόλαδο , το κρασί,κ.τ.λ.κ.τ.λ.

Δε λέω κι άλλοι λαοί έχουν παραδοσιακές τεχνικές παραγωγής τοπικών προϊόντων , αλλά “μπάστα”. Δεν έχουν τσίπουρο που παραδοσιακά αποστάζεται μόνο από στέμφυλα. Δεν έχουν φέτα , γραβιέρες, κεφαλοτύρια που γίνονται μόνο από αιγοπρόβειο γάλα. Ελαιόλαδα που ανάλογα με την περιοχή παίρνουν άλλο άρωμα ,χρώμα ,γεύση, οξύτητα….και είναι αμέτρητα. Μικρή η χώρα αλλά μεγάλη η δυναμική της στην παραγωγή προϊόντων. Να μην ξεχάσουμε και την πληθώρα των φρούτων και λαχανικών.

Είμαστε πολύ τυχεροί που εμείς και τα παιδιά μας  ζούμε σε αυτή τη χώρα και έχουμε το προνόμιο να απολαμβάνουμε τη μεσογειακή διατροφή, η οποία είναι αναγνωρισμένη διεθνώς. Τρώμε πολύ καλό λάδι από μικρο-παραγωγούς της περιοχής που προσπαθούν να φροντίσουν με αγάπη τις ελιές τους και ίσως να αποφύγουν τα φυτοφάρμακα. Τη ντομάτα και τις πιπεριές από τον κήπο του παππού. Τη ρίγανη και το χαμομήλι που μπορεί να μαζέψαμε μόνοι μας, σε μια εξόρμηση στον Όλυμπο, μια ηλιόλουστη μέρα .Τη σάλτσα ντομάτας που έφτιαξε η γιαγιά από την παραγωγή του κήπου της.

Ήμουν πολύ τυχερή που μεγάλωσα με τον τραχανά που έφτιαχνε η μάνα μου κάθε καλοκαίρι, χρησιμοποιώντας το γάλα από τα πρόβατα της θείας,μια κουρελού κατάχαμα και πολύ γέλιο απ΄το κουσκούς που έπεφτε όταν έτριβαν τον τραχανά στο κόσκινο. Νομίζω ότι από την όλη αυτή την ατμόσφαιρα γινόταν και πιο νόστιμος. Είμαι πολύ τυχερή που τα παιδάκια μου έχουν ακόμη και σήμερα αυτή τη δυνατότητα: Να φάνε πλούσιο και θρεπτικό τραχανά από τα χεράκια της γιαγιάς τους.

Είμαι πολύ τυχερή που μεγάλωσα έτσι γιατί έμαθα “να ξεχωρίζω το….καλό λάδι”. Μπορώ να διαλέξω την καλή ντομάτα και να μην είναι σαν πατάτα που έχει αρχίσει η ζύμωση της σαπίλας. Έτσι έφτιαξα μια μικρή βιβλιοθήκη στην μνήμη μου, γεμάτη με μυρωδιές και αναμνήσεις τις οποίες ελπίζω κάποια στιγμή, να μεταβιβάσω σαν πολύτιμη κληρονομιά κι εγώ με τη σειρά μου στα παιδάκια μου. Και λέω ελπίζω γιατί είναι πολύ μικρά ακόμα και δεν τους αρέσει να δοκιμάζουν καινούριες γεύσεις.

Έμαθα επίσης να σέβομαι και να εκτιμώ τους μικρο-παραγωγούς που με πολύ κόπο προσπαθούν να με βοηθήσουν να κρατήσω μια ποιότητα στο καθημερινό μου τραπέζι. Αλλά και κείνους τους μικρούς θαυματοποιούς της γεύσης (σεφ και μάγειρες/ισσες) που κάνουν θαύματα στις κουζίνες τους μαγειρεύοντας με αγάπη και σεβασμό απέναντι στην ελληνική γη και τους διατροφικούς θησαυρούς της.

Με πολύ αγάπη και νοσταλγία για τα μικράτα μου. Ας γευτούμε ξανά μαζί με έναν φρέσκο και δημιουργικό τρόπο, της ευωδιές της Ελλάδας μας…Και ποιος καλύτερος τρόπος, μιας και μπήκε το φθινόπωρο, από ένα πιάτο αχνιστό τραχανά….φτιαγμένο…όπως παλιά…Με κέφι!

Ξινός τραχανάς

Υλικά

  • 1kg Γάλα πρόβειο
  • 1Kg Αλεύρι από σιμιγδάλι
  • Αλάτι σε ποσότητα της αρεσκείας σας
  • ¼ γιαουρτιού πρόβειου

Εκτέλεση:

Περνάμε το νωπό γάλα από λεπτή σίτα και μετά το φέρνουμε σε σημείο βρασμού. Το αποσύρουμε από τη φωτιά και το αφήνουμε να κρυώσει. Στη συνέχεια προσθέτουμε το γιαούρτι, το οποίο πρέπει να είναι πρόβειο. Αφού ομογενοποιήσουμε με αργές κινήσεις, το αφήνουμε για 10 -12 ώρες. Το γάλα θα γίνει γιαούρτι και μετά θα αρχίσει η ζύμωση και θα… ξινίσει, θα μετατραπεί δηλαδή σε γιαούρτι. (Κάποιες συνταγές δεν επιβάλλουν τη μετατροπή του γάλακτος σε γιαούρτι , απλά αφήνουν εκτός  ψυγείου το γάλα να ξινίσει). Ακολούθως, προσθέτουμε το αλάτι στο αλεύρι μας και ρίχνουμε το μίγμα μέσα στο φρεσκοφτιαγμένο «γιαούρτι», ανακατεύοντας μέχρι να σχηματιστεί ένα μαλακό και πολύ εύπλαστο ζυμάρι που κολλάει στα χέρια. Αν δεν θέλουμε να κολλάει τόσο πολύ και μας δυσκολεύει μπορούμε να προσθέσουμε κι άλλο αλεύρι.

Χωρίζουμε τη ζύμη σε πολύ μικρά κομμάτια και τα αφήνουμε πάνω σε ένα καθαρό πανί. Σε ένα σημείο που να αερίζεται εύκολα ή να δημιουργείτε κάποιο ρεύμα αέρα. Μόλις ξεραίνονται από τη μία πλευρά τα γυρίζουμε από την άλλη. Όταν  ξεραθούν καλά αρχίζουμε να τα τρίβουμε στο κόσκινο. Αφού τα τρίψουμε, απλώνουμε το τρίμμα έξω σε ένα μεγάλο τραπέζι, πάνω σε καθαρό τραπεζομάντηλο και τα σκεπάζουμε με ένα τούλι, ώστε και να αερίζονται και να ξεραίνονται.

Οι παλιές νοικοκυρές απλώναν τον τριμμένο τραχανά στον ήλιο, αλλά το κάνανε για να ξινίσει και να πάρει ένα κίτρινο , ψημένο από τον ήλιο χρώμα.

Αφού τρίψουμε όλα τα ξεραμένα κομματάκια και τα απλώσουμε στη βεράντα μας, περιμένουμε να στεγνώσει τελείως. Μπορούμε να τον έχουμε απλωμένο και 10 ημέρες και κάθε τόσο, μέσα στη διάρκεια της μέρας, να τον ανακατεύουμε για να ξεραθεί ομοιόμορφα και να μην μουχλιάσει. Το βράδυ αν δεν θέλουμε να τον αφήσουμε έξω τον τυλίγουμε με το τραπεζομάντηλο και τον σκεπάζουμε.

Ο τραχανάς μπορεί να είναι ένα θρεπτικό και ζεστό πιάτο για τις κρύες μέρες του Χειμώνα αλλά η παρασκευή του μπορεί να γίνει μέχρι τέλος Ιουλίου για δύο λόγους: Πρώτων, γιατί το γάλα είναι καλύτερο μέχρι εκείνη την εποχή ,αφού μετά τα προβατάκια μπαίνουν σε διαδικασία αναπαραγωγής, και ο δεύτερων το καλοκαίρι δεν έχει μεγάλη υγρασία, με αποτέλεσμα να ξεραίνεται ευκολότερα ο τραχανάς.

Και μιας και δε μπορούμε να τον παρασκευάσουμε…

Συνταγή για τραχανόσουπα
Η “Εύκολη”:
Προσθέτουμε ένα φλιτζάνι του τσαγιού νερό και δύο κουταλιές κοφτές της σούπας τραχανά. Φέρνουμε σε σημείο βρασμού, ανακατεύοντας συχνά για να μην κολλήσει. Στο τελείωμα, προσθέτουμε και λίγο ελαιόλαδο.
Με τσαχπινιά. “Άλλα Βλάχα”:
Ακολουθούμε την παραπάνω συνταγή και στο τέλος ρίχνουμε 100ml γάλα. Αποσύρουμε από τη φωτιά και τρίβουμε 100gr φέτα από πάνω.
( Αφιερωμένη στη Βλάχα μανούλα μου.!!!)